nodding and melting and fading away

pro-ana

2011-07-14T09:54:00.000-07:00

Jestem w trakcie ściągania muzyki, więc mam akurat czas, żeby wyprodukować konkretny post.
Chcę odnieść się do pro-any i tych całych porcelanowych motylków i tak dalej. Trudny temat, przynajmniej dla mnie.

Powiem tak - jestem raczej zwolenniczką liberalnego podejścia, więc moim zdaniem, jeśli ktoś chce być chory, ma pełne prawo do doprowadzania swojej osoby, swojego ciała, do czego tylko chce, nawet do destrukcji. Czy pro-ana to tak naprawdę chęć bycia chorym na anoreksję, czy raczej chęć zapanowania nad anoreksją i dojście do upragnionej, bardzo niskiej wagi, panując cały czas nad sobą? Jeśli tak... Zdaję sobie sprawę, że to ułuda, ale jednocześnie rozumiem innych, którzy tak myślą. To taka wygodna ułuda, takie dobre wytłumaczenie własnych działań.
Czy ja sama powoli staję się tego zwolenniczką? Nie wiem, chyba nie. Chociaż - pod wpływem wagi, lustra i emocji - sama zaczęłam szukać w internecie wszystkiego, co było związane z tą tematyką. I między innymi dlatego założyłam tego bloga. Pomyślałam, że skoro tyle osób to robi, to tak jest chyba łatwiej ułożyć sobie to wszystko w głowie.
Nie jest łatwo, przyznam.

Zauważyłam, że coś dziwnego się ze mną dzieje. Obsesyjnie myślę o jedzeniu, a raczej niejedzeniu. Fakt, że ominął mnie obiad daje mi jakąś chorą satysfakcję. Ale słodycze wpierdalam, jak wpierdalałam, przez co mam niesamowite wyrzuty sumienia, bo widzę, jaka jestem słaba. Odchudzanie? Żarty! Skoro nie umiem powstrzymać się od głupiej czekoladki, to jak mam zapanować całkowicie nad swoją wagą? Koszmar.
Ciągle spoglądam w lustro, wciągam brzuch, odwracam się profilem. Odstaje jak skurwysyn, mam ochotę wciągnąć do maksymalnie i założyć jakiś gorset, żeby się trzymał. Niech mi połamie żebra, zasługuję. Patrzę na ramiona, wcześniej tego nie zauważyłam, a teraz są dziwnie szerokie, brzydkie, jak u faceta. Uda? Szkoda gadać, galareta. Jestem cała jakaś taka... nieudana.
Czy tak było kiedyś? Nie, kiedyś widziałam moje ciało, jego mankamenty, ale patrzyłam na siebie jakoś spójną całość i byłam nawet do przyjęcia. Nawet szczupła, z wcięciem w talii, ładnie. Ale to było kiedyś.

Czy jestem chora? Nie, nie jestem. Tego jestem pewna.
Ale chwilami łapię się na tych dziwnych, niepokojących myślach. Po zjedzeniu kawałka ciasta myślę "weź jeszcze jeden, jest takie pyszne, a potem idź i wszystko zwymiotuj". Bulimiczne. Ale co mnie najbardziej boli w tym myśleniu? To, że tchórzę. Nie rzygam, a zjadam. Żałosne.

Jestem gorzej niż pro-ana. Jestem żałosną dziewczyną, która nie ma odwagi doprowadzić się do schudnięcia. Nie ma siły, nie ma odwagi, nie jest twarda, umie tylko narzekać i nie potrafi się zmusić do działania.

Nazywam się lazy porcelain. Ha, ha, ha. Bardzo zabawne. Leniwa porcelana. Cow, a nie butterfly.

2011-07-12T15:13:00.000-07:00

dzisiaj był dobry dzień, bo było dużo ruchu
pływanie, kometka i takie tam
nareszcie mogłam popływać w jeziorze, jak płynęłam, czułam jak napinam mięśnie, od razu czułam się jakby szczuplejsza
uwielbiam pływać, jak już będzie po wszystkim, po wyjazdach, po woodstocku, po pielgrzymkach i tak dalej, to muszę załatwić sobie wreszcie ten karnet na basen

dzisiaj krótko, bo jest późno, kilka faktów:
waga obecna około 52/53 kilo
cel: zejść poniżej 50 kilo
kawa: tylko jedna
fajek: jeden cienki frajerek vouge czy jak on się tam
alko: zero, jestem z rodziną na działce
słodycze: kurwa mnóstwo jak zawsze wśród tych ludzi niestety

jak na razie nie umiem ograniczyć zupełnie całego dobrego żarcia, także staram się dużo ruszać i jeść w miarę mało

tytuł dopiszę na końcu

2011-07-11T06:17:00.000-07:00

hej
postanowiłam w końcu wziąć się za siebie
koniec użalania się, koniec tej żałosnej rozpaczy
po prostu

chcę schudnąć, chcę się czuć atrakcyjna i zacząć akceptować swoje ciało, dobrze się w nim czuć
chcę patrzeć na siebie i widzieć swoją wartość
tak, zarówno sama dla siebie, ale i dlatego, że chcę by inni postrzegali mnie jako atrakcyjną

fakt faktem, potrafię podchodzić do świata z dystansem, wieloma rzeczami się nie przejmuję, umiem się cieszyć i śmiać z samej siebie
ale chcę po prostu mieć możliwość zauważenia i powiedzenia sobie "jejku, ale super, podobam się innym, ktoś mi zazdrości!"
dla własnej, osobistej satysfakcji, bardzo tego chcę, czuję, że jest mi to potrzebne

ostatnio całą moją głowę zaprzątają wiecznie myśli o odchudzaniu, ćwiczeniach, grubym brzuchu, jedzeniu, poczuciu winy, jedzeniu, chudnięciu...
to chyba zaczyna być jakąś obsesją, albo fascynacją

i to jest właśnie jedną z przyczyn powstania tego bloga, na którym będę pisać o moim życiu, które jest jednocześnie i deszczem, i tęczą, bo świeci słońce
mam tu dużo do napisania, ale na początek zostawiam tyle